Stna tmarit um bkmenntir og listir.


egar Eyjlfur kom mtorhjlinu eftir Guberg Bergsson


a a Eyjlfur skyldi koma eftir veginum splunkunju mtorhjli me Lollu alla leiina r Reykjavk og stansa hinni vi Klpp og Teig var meiri atburur en egar lafur Gaukur kom r hinu hverfinu og brunai niur hana haustin gljfgu reihjli til a a horfa rollurnar rttinni hj okkur. Hann var fegursta barn heimi, dttursonur Einars kaupmanns, spariklddur, svarthrur, mtulega str ea hfilega ltill, feitlaginn en ekki feitur, brosmildur en ekki hljandi. Eyjlfur var engu sri tliti en eldri og me eiginkonuna fyrir aftan sig hnakknum. lafur Gaukur var aldrei me neitt bgglaberaranum, alltaf einn hjlinu. Hann vildi ekki lta aka sr bl afa sns me hu skjlborunum svo barnabrnin dyttu ekki af pallinum. a var einsttt a sj hfu krakkanna sem ggust yfir skjlborin eins og kindurnar sem eki var til sltrunar grindablnum. Allt hi fagra kom utan r Jrngerarstaahverfi eins og Agga Gari, dttir furbrur Laxness. Hn var Shirley Temple Grindavkur, fegurri en s amerska. En hvorki hn n lafur Gaukur komust hlfkvisti vi Eyjlf glsilega mtorhjlinu. Lolla steig af v plseruu pilsi. Og egar hn hafi dusta sig vandlega og laga sr hri fr hn inn til mmmu sinnar og mmu sem reis upp af rminu og htti a spinna tt hn geri a eiginlega aldrei. Eyjlfur fr ekki inn. Hann k til mts vi karla og krakka sem horfu hrifnir mtorhjli. nam hann staar og sagi: etta er hfara farartki en bll, en best a eiga hvort tveggja. San stafesti hann or sn og sndi hva mtorhjl gti en bllinn ekki. Hann k rakleitt upp verhnptan hl, klofinn af sprungu, sptti og tlai a beygja fram hj en lenti niur henni. a skyggi varla drina, mtorhjli komst upp me Eyjlf og hann aut niur hlinn ar sem hann var brattastur. Ltin voru svo mikil a allir uru a fora sr. San rauk hann upp brekkuna, lagi mtorhjlinu hj Teigi, br sr inn til a f kaffisopa, kom t me Lollu og au stigu bak. fru gamlir menn a reikna t hvenr au kmu til Reykjavkur sama hraa og sgu: etta verur styttra fyrir au en a fara me rtunni og eflaust drara. Eyjlfur sst huga allra rykmekki, berhfaur en Lolla var me skuplu til a verja hri. Nokkru sar heyrist a dttir eirra, hn Helena litla, vri farin a lra orgel, svo mikill snillingur a heimsfrgt flk vildi kosta hana til keypis nms tlndum. Snghfileikar hennar voru engu minni, ef ekki meiri, svo hn tti ekki rum erfileikum lfinu en a taka kvrun, velja milli orgelsins og sngsins. a var ekki vita til ess a sngur vri ttinni, og , afi hennar sng en ekki srlega vel og enginn mundi a amma hennar, hn Margrt gamla Klpp, hefi nokkurn tmann teki lagi. En kannski voru allir hfileikarnir fr Eyjlfi. a a Lolla skyldi hafa gifst honum og flutt til Reykjavkur breytti llu til batnaar en geri um lei lfi erfiara fyrir Helenu litlu, a urfa a taka kvrun. a var lka sagt a hn hefi fleiri hfileika, til dmis gti hn veri innanbar ea sett upp verslun me nrfatna fyrir konur. Svo kom Eyjlfur aftur mtorhjlinu sem ht ekki lengur mtorhjl heldur hjli. Lolla og hann fru njar frttir: Helena litla hlt fram a leika orgeli og allir vildu allt fyrir hana gera vegna ess a sland hefi ekki efni v a lta hfileika flks fara til spillis. Samt var nokkurn vegin vst a hn kmist ekki a vi orgeli Dmkirkjunni, ar stl sat maur fast fyrir, ekki eim buxunum a vkja fyrir Helenu, svo kannski yri hn a veja raddbndin. Allir biu ofvni. Eyjlfur kom hva eftir anna me Lollu fimm pilsum fyrir aftan sig og me frttir af dtturinni. En allt einu var Eyjlfur orinn veikur, Lolla seldi hjli, og egar hann d vissi enginn hva hefi raun og veru ori um a og Helenu litlu. a var ekki fyrr en lngu sar a a heyrist henni tvarpinu, hn var orin sngkona og a var spurt: Jja, var etta ekki hn Helena litla Eyjlfsdttir? J, etta var hn. Ingveldur, amma hennar, fr um alla bi og spuri: Heyru i ekki henni Helenu minni? J, allir hfu heyrt henni ea flestir og eir sem hfu ekki heyrt henni tvarpinu kvu a hafa eyrun opin. En hva me orgeli? a verur a ba, sagi amman. Orgel geta bei, enda ekki eins vikvm og raddbndin. etta gaf auga lei og allir biu anga til a amman kom nst heimskn. En etta sinn fri hn engar glsifrttir, hvorki af Helenu n Lollu, dttur sinni, heldur hugnanlegar af sjlfri sr. g er komin me vatn bak vi lungun, sagi hn dpur. Hva merkti a? a vissi enginn en alla grunai a vatni inni okkur geti ori httulegt ef a eitrast af v a vera endalaust innan um sjlft sig og innyflin. Sumt vatn drepur ekki bara lfi vatninu heldur lka lkamann og verur a lknandi sjkdmi, var sagt. a var rtt. Ingveldur fr milli bja og sagi fr vatninu en a lokum hafi hn ekki rek til neins. Vatni, sem hafi veri hingatil gt og elilegt, safnaist meir og meir bak vi lungun en sast svo inn au og eyilagi getuna til a anda.


        Forsan


        Stnurnar


        Hfundar


        Ntt efni


        Stina
        International


        skrift


        Ritstjrn


        Frttir


        Krkjur