Stna tmarit um bkmenntir og listir.


L eftir Guberg Bergsson


Einhverra hluta vegna hafi hn tilfinningunni a sumari vri a koma essar slir ekki me sama htti og annars staar heiminum sem hn ekkti lti en fannst hn hefi eim mun rttara a standa me innsinu.
A tra innlifunina er afar knverskt, hugsai hn. g ver knverskari eftir v sem g er lengur a heiman.
Vntanlega sumari geri bo undan sr me eim htti a lemja hana andliti me byl. a var srt en sniugt hvernig kornin stungu kinnarnar og skoppuu svo af eim jrina. Helst hefi hn vilja a li hefi vit v a fara ekki augun svo hn si betur kornin. a hefi veri uppbt fyrir srsaukann.
Svo var ekki en eflaust gott fyrir hina a f hagll sig, langai hana ekki a vera rj.
Rjar kinnar eru vieigandi nema leiksvii, hugsai hn og vissi a fagrar konur hafa flabeinshvta vanga.
Hn var ramm knversk hva essa skoun varar, svo hn leitai skjls undir hsvegg og laai fram hugann mynd af kulvsri hirmey sem trtlar yfir hvta jr og lstir sr me brflukt.
Mean hn bei eftir a hann stytti upp langai hana ekkert a vera slensk, ekki einu sinni a skilja mli almennilega hva a tala a. Samt kunni hn einfld or en hirti ekki um merkinguna. Athfn og merking fylgjast stundum ekki alveg a; sama gildir um or og skilning. Engu a sur bjargast flest einhvern veginn lfinu. Hn skildi varla skapaan hlut essu samflagi en komst gtlega af eftir a hafa n kreditkortum af remur karlmnnum sem leigu hana til sambllis og jnustu skamman tma. Hn vildi ekki festa sig og eim fannst meiri fjlbreytni vera v a skifta um konu reglulega. Og ef hn lenti vanda gat hn alltaf leita Kvennaathvarfi. ar var henni teki opnum rmum og aldrei spur neins vegna nrgtni. Llega var skylda a taka mti konum og gefa sr a r leituu athvarfi vegna heimilisofbeldi tt hvorki sjust eim merki um tk n glarauga. Hn vissi aftur mti a flestar voru bara a ba eftir stuttum leigutilboum fr krlum. Athvarfi var a hennar viti sniug stofnun. v var eins og ngringur kmi til reynslu klaustur ea hruhs, hn hafi kynnst hvorutveggja Kna. Slarlf eirra sem su um reksturinn minnti sambland af v sem hn ekkti hj nunnum og vndismmmum sem fundu aldrei prinsinn og voru ess vegna aldrei rnni nema r vru a hrast karlmnnum. Me v eina mti fengu r uppreisn ru og tldu sig vera a frelsa saklausar stlkur fr svnunum.
Hn brosti.
egar ekki tlai a stytta upp kva hn a brega sr knverskt veitingahs near gtunni. Hn naut ess a fara veitingahsi landi ar sem allir hldu a knverskir karlar jafnt sem konur htu L. ess vegna sagi hn alltaf: L. og benti brjsti sem opnai henni lei a hjrtum manna. Hn var augabragi vesalings knversk stlka. a hafi jafnvel komi fyrir a flk vildi snta henni ti gtu sem henni tti vera of langt gengi saminni.
ganginum fann hn ekki dmigera matarlykt en mundi eftir sgum sem nunnurnar ltu brnin lesa trbossklanum. eim voru knverskar stlkur me litrkar regnhlfar og allt sem r geru tti a vera mtulegt karla. etta vakti forvitni telpnanna. Eftir sklann langai flestar a starfa tengslum vi karlmenn og innra me henni vaknai ekki bara lngun til a sleppa a heiman heldur fr Kna og hitta svnin.
Hn opnai dyrnar. Veitingahsi var raumla og sums staar gullbronsa. r loftinu hngu luktir, ekki knverskar heldur myndaar og veggjunum breiddust t blvngir og papprsregnhlfar. Drekar liuust um allt me opinn skoltinn. etta fannst henni sniugt og hn kva a f sr matarskammt, fjra rtti sem mtti velja af tu. stainn fyrir a benda egjandi rttina undir glerhlfinni skammtaborinu kva hn a tala vi afgreislumanninn tilbinni knversku. Hann skildi og svarai mynduu mli. a einkennir Knverja a skilja eins og skot. Hn vissi a upp sna tu fingur, enda nausyn a skilja tt maur skilji ekkert ea nstum ekkert heldur hli og lki eftir rum. Hn var lka a mrgu leyti annig en reyndi a stjrna sr sjlf.
Hn leit knverska afgreislumanninn. au brostu eins og au skildu hvort anna.
Vi borin salnum stu strir innlendir karlmenn sem tku hraustlega til matar sns og hn s a eir voru of miklir rumir fyrir hana og engin lei yri a komast krtarkortin eirra hvernig sem hn legi sig fram vi a leika kisu og mjlma og mala vi nrann eim. Hn geri sr grein fyrir a hn gti ekki ori stfangin og kmist aldrei yfir svona mikla karlmenn, varla meira en trnar, og yldi ekki vikuleigu me eim sem hnykkja hkunni niur bringu og segja tma og tma:
a gefur auga lei...
Hn kannaist vi orin, s setninguna koma t r eim en hafi enga hugmynd um merkinguna.
N fr hn a bora me prjnunum, ekkert a hugsa um setninguna. Orin mttu hlja eins og au lysti.
Hn hugsai ekki lengi um mennina sem boruu me hnfaprum og hfu fengi sr tvfaldan skammt: tta rtti hver. Eflaust var engin merking orum eirra ea svo merkileg a ekki tki v a reyna hva a skilja hana.
Svo hn klrai sr hgra hnnu og renndi augunum til knversku konunnar sem tti lklega stainn og sndi a me lafandi nerivr. Hn var feit og staulaist ekki ftur til a afgreia en drakk r vatnsglasi kaffi me mjlk sem merkti a hn hefi dvali lengi landinu og tileinka sr hlfpartinn sii ess. Eflaust vildi hn ekki fara lengra a lkjast rum og drakk v r glasi, ekki bolla. a er knversk mlamilun a koma hlfpartinn til mts vi framandi flk.
Til a styrkja sig stafestingunni horfi hn feitu og fr me mltki verlyndrar mmu sinnar:
g legg ekki pkuna a velli til ess a lkjast rum.
Andrmslofti veitingahsinu tti mltki skili og hn akkai mmu sinni fyrir a segja henni a hafa a a leiarljsi sem hn geri, kvein a ika aldrei ann si a stra kaffi. Hn var ekki mti kaffi, kaffidrykkja tti rtt sr, en dvlin landinu geri hana frhverfa v. essu andartaki hefi hn heldur lti drepa sig en drekka r bolla.
Hn hlt fram a bora og mundi hva amman var sktug undir sprungnum nglum hndum skldum af vinnu. Til a forast snina leit hn fyrirlitlega feitu konuna og reknu mennirnir sem tu seinni skammtinn, fengu sr kaffi og hnykktu hku niur bringu, eflaust a segja:
a gefur auga lei ...
Hn gat ekki hugsa sr a festast manni tt hann tti tal kreditkort ef hn yrfti a hlusta sfellt etta.
g vildi heldur vera blind og heyrnarlaus; a gefur auga lei.
Eftir matinn fr hn tt a Kvennaathvarfinu en langai ekki inn heldur bara a sj mynd vegg af ketti sem kyssti snoppu hesti. etta lsti fullkominni vinttu, eins og hn a vera hj lkum drategundum og henni vknai um augun vi a hugsa um hana. En tt amma hennar hefi tra mltkinu: Ftt er fegurra en stir kattar og hests sndi reynslan anna. Hn hafi aldrei fundi anna leigu essu landi en hn vri kisa sem kramdist undir hfi hrossi.
Einnig var hn fyrir rum vonbrigum. Listinn yfir Kvennaathvrf Evrpu, sem hn keypti svrtum Kna, var rndr og reyndist illa. Hn hafi gert sr bjartar vonir en raun fengust ekki miklir dagpeningar, svo hn fr fjlmennt sambli me tlendingum sem tru einhvern veginn. a geri ekkert til, eir hfu alltaf bara tra, lka heima hj sr, og vissu a eir mundu tra hvar sem er: nbar tlndum ea flttamenn heimalandinu.
Sumir eru annig, tra og taka annig t sinn litla skammt af lfinu.
gtunni voru fir ferli, vindurinn fangi og allt einu s hn koma mti sr handlegginn sem vantai fur hennar eftir a vlin sleit hann af honum egar hn fddist. Fyrir r sakir gat hann aldrei fama hana og sndi enga lngun til ess. Kannski fann hann vanmtt sinn, a geta ekki fama nema a hlfu leyti, en hann eignaist helmingi fleiri brn eftir missinn sem henni fannst undarlegt sku en skildi uppbtina nna.
Famlag arf a vera gert af heilum hug og lkama, til ess arf tvo limi, en til barneigna ngir einn.
Einu sinni greip hana eitthva undarlegt. Fair hennar sat gleifttur botni ftu undir tr. Hn gekk til hans og potai snggt punginn honum. Hann ni varla andanum en sagi:
tuktarstelpa, r hefnist fyrir etta fjarlgu landi, a pota stolti pabba num.
Eftir atburinn hafi hn merkt tmleika innra me sr og vissi a hn var hinga komin til ess a taka t hefnd og finna handlegg fur sns. g bi ekki um famlag egar fundur er hefnd ..., hugsai hn.
N var aftur komi l. Smu snjkorn og ur virtust tla a ljka v a lemja hana. fylgd me eim voru mkri en verri og villtu henni sn. Hn s ekki t r augum anna en upphaldsvagninn nlgast, Lei 1, sem hn var ekki aeins skotin heldur stfangin og ri hann egar hn sat vi gluggann subbulegu binni og kallai:
Komdu upp stigann!
Auvita var etta frnlegt en hn gat oft ekki gert upp vi sig hvort hn tti a hka heima ea fara athvarfi, og ess vegna langai hana a f strtisvagn heimskn og heyra skruning frast upp stigann.
Nna vissi hn a hn yri fyrir honum og fengi svo haran skell a hfui molnai og heilinn eyttist burt, en hann hldi samt fram a hugsa um anna en a sem ber fyrir augu.


        Forsan


        Stnurnar


        Hfundar


        Ntt efni


        Stina
        International


        skrift


        Ritstjrn


        Frttir


        Krkjur