Stna tmarit um bkmenntir og listir.


Spuni handa Ktu eftir Thor Vilhjlmsson


Kannski var langur tmi til. g er a reyna a tala. Sagi konan,
og skuggarnir lddust yfir fingur hennar: g veit ekki vi hvern.
Kannski ver g a ba ig til. Vri g gldrtt. g get ekki
galdra ig aftur, g get ekki galdra svo miki a segja: mttir
ekki deyja. Kannski g a ba til annan mann. Hvernig tti hann
a vera? Svo g urfi ekki endalaust a tala vi sjlfa mig. essi
nvakti maur, hann a vera ljs og bjartur, me nsprotti rautt
skegg og jarpt hr sem hrynur yfir blu augun hans; me bl augu sem
eru nkomin upp r sjnum, r hafinu. Nei g er ekki bin a
gleyma v sem var, g tni r aldrei. En g ver a fleyta mr
essari skel; og ar sem svo snist a g veri a sta essum dmi
a tala vi sjlfa mig og horfa spegilinn sem gerist grimmari
... g get reynt a veifa hendi til a spa burt essu visnandi
andliti, og kemur etta sama andlit og ryst inn lfann mr.
g vildi a vrir, og vitanlega mttir ekki fara fr mr, og
lta mig vera svona lengi a deyja. a er n sk a g er nstum
v dauleg. egar g dey, segir konan: ertu loksins dauur,
geturu aldrei framar gengi aftur. g tk essa blju, og reyndi
a dansa ntt, g ba hann Mozart a hjlpa okkur bum, r
framlinum sem lur fram, og mr sem reyndi a hreyfa mig fram
v sem var draumur okkar beggja, og nna er bara draumur minn.
g sat fjallshlinni, og skuggarnir komu yfir mig og slkktu
ig; vissi g a yrir aldrei framar. a var eins og
hesturinn skildi a, hann kom slandi upp r mrinni ar sem ffan
titrai. Hesturinn hreyfi vi hrinu mnu, g var svo hissa. g
horfi augu hestsins, slin fr niur sjinn, og sjrinn tk
v og logai um sinn.
Nttin hn kom mjg seint, g bei eftir v a a yri ntt.
Hestinum l ekkert , nema a vri a lkna mr. a er langt san
g vissi a g myndi aldrei vekja ig, g vissi a ert ekki
sofandi; g vissi a varst dauur.
Ef ert draugur, er allt efni ig ekki a sem g ri. a
ert ekki , a er g; a er etta gilega nei, r mr; g rtti
t hndina, og skuggarnir komu og klipptu fingurna af mr. essa
fingur sem reyndu einu sinni enn a snerta ig, kannski varstu
annar, kannski varstu hfilegur til ess a g gti alla daga veri
einsemd minni a yrkja ig.
J varst ljmi; ljmar fyrir blindum augum mnum. Alsjandi
flma g um grundina alla, eftir einni hrapari stjrnu; hn
liggur milli tnna minna, hn liggur grasinu; nst vi mnann,
lknum. Mr er heitt, mr er kalt, g horfi eftir fingrum mnum sem
fara lkinn, og leita a tunglinu; til a hefja a upp, kannski
til a setja a ar sem a tti a eiga heima, ar sem heitir
himinfesting, vi hliina v sem er hinn bjarti s.
Svona get g haldi fram a tala, segir konan: og ef tt a
svara mr ver g a leggja r orin til; og a mun g gera,
ess vegna er lfi umtals vert, gilegt. munt ekki hvsla a mr
framar, munt ekki hreyfa vi hrinu mnu me hgvr inni;
egar dagar okkar fru saman tti r stundum ng um hva g fr
geyst. sagir stundum: Svona, svona; a varst sem ttir a
tala, g s allt sem sagir ekki, g s a augunum num.
Einkum egar varst a reyna a halda aftur af mr, egar g fr
of geyst.
a varst sem komst veg fyrir a g vri leikkona. ur en
komst tlai g a jna William Shakespeare, g tlai a lta
Hamlet hrekja mig, og g tlai a farast me Desdemnu og felu,
og g hefi jafnvel frami voaverkin me lady Macbeth, en allra
helzt hefi g unni undir gandi Antons Tskov. var g farin a
halda g yri alltaf a vera anna flk, og g mundi aldrei geta
ori g sjlf. Svo komst , og fr g a reyna a vera g
sjlf og reyna a vita hver g vri sjlf, til ess g gti ori
eitthva handa r. En frst essu mija kafi, frstu niur
essa alsvrtu ntt; og san er g ekki a leita ess sem g
gti ori, san er g bara a leita a r. essi ntt kemur ofan
allar hinar nturnar; hn hntist hntinn sem g r ekki vi
a leysa. Og hinn er riinn svo fast a hfi mr a augun eru
lngu sprungin. g s naumast til vegar, svo g komist milli hverfa
essari veglausu borg n n.


        Forsan


        Stnurnar


        Hfundar


        Ntt efni


        Stina
        International


        skrift


        Ritstjrn


        Frttir


        Krkjur