Stna tmarit um bkmenntir og listir.


Fugl af steini vi umfer og fleiri ttir eftir Thor Vilhjlmsson


Fugl af steini vi umfer
Eyebrows painted green are a fine sight in young moonlight gracefully painted
Ezra Pound

Hn sat steini, og horfi hann einsog hn tlai a endurheimta sl hans, og hlt tveim fingrum um stngulinn blmi me hvtan bikar og gula miju, og bar a a nefi snu a finna hvort a bri ilm, einsog hn hygist anda me sr essu litla blmi inn hann. Og eftir v sem blmi hvta sem var svo kyrrt milli fingranna fl nr honum, dkknuu augu hans.
Svo dimm. Og skuggarnir af augabrnunum kom ekki bjrt og grn augu hennar heldur augnlokin sjlf undir hum boga augabrna: Veiztu, segir hn svo: a eru til blm sem lokast vi a konaksilmur komi stofuna.
Af mr gott a frtta, hafi rdd hennar sagt: mean a varir. Eru einhver takmrk sett v?
J g veit ekki um mig. g er annig, sagi rddin og honum fannst votta fyrir andvarpi: breytileg.
En arar persnur svisins, hva um r? segir hann skmlt v hann var a hugsa um sig. Hvort hugur hennar vri samur til hans: Hva me arar persnur, segir hann einsog hann vri a lesa upp af blai: sem eitt sinn voru miju leiksins? Er hetja leiksins horfin snum? Ea hva hahaha? Kannski einsog einhverjir flir skuggar ti vi sjndeildar hring. Langir a teygjast og glina svo flir, og fer senn a sjst gegnum svipinn. Og verur sk sem leysist upp ti vi sjndeildarhring. Einsog sk.
Nei. Ekki einsog sk.
Ekki sk; kannski einsog steinn landslaginu sem tekur eftir vnt egar ert a hlaupa framhj og sr mannsmynd , og manst a a var eitthva srstakt. Steinn, s sem var ti egar dagur reis, ntttrll egar slin kom upp. Og heldur fram.
Kannski eitthva ...
... tekur kannski eftir honum af v a situr fugl steininum.
essu jtar hn, og tekur til akka a hann er a hjlpa henni a sra sig. Hjlpa henni a losna undan valdinu, rjfa lgin, skera mtt sinn fr v hann tti eitt sinn hana.
... tekur eftir, egar fuglinn flgur upp, vi fer na, egar hleypur hj.
Flgur upp.
J flgur anna. Burt.
Og sr , a er farinn a vaxa mosi steininn. En sst mannsmynd enn honum, og dokair kannski aeins vi, lkt og tvtta. En ert a ekki. Heldur fer leiar innar. Og hefur gleymt.
Ekki, segir hn. J, segir hn svo: j, og j, segir hn.



Skella bergvegg, einsog firildi

Unga konan kleif fimlega kletta, stiklai um stra steina og hljp yfir sprungur og gjr, upp a hmrunum og st vi mlskan steinvegginn, og lagi bltt vangann a stlinu, hj hvtri skellu af skf, sem var einsog eitt af firildum doktorsins til a rna slarvfin, og hann st agndofa og horfi mynd.
Hann st t near, og hallai hfinu a maga hennar, einsog hann vri a hlusta eftir einhverju; en var bara a hugsa um hvernig andlit hennar var og hn vri a hlusta r berginu snar eigin hugsanir um sgurnar r fortinni.
Og rtt vi vangasvip hennar lifnai essi hvta skella bergveggnum, ofvaxi firildi a flgra hj hennar granna beina nefi, n ess a kitla a mean hn einbeitti sr a v a hlusta dulsml innan r berginu fyrir ofan hylinn ar sem konunum hafi veri drekkt.
Stelkur a stikla me vngina einsog me hendur bakinu, a teyma drsil fyrir skrattann; og spinn var a vella. Lan me orm lafandi og iandi bum megin vi gogginn, og samt a tna upp sitthva me gogginum.
Svanasngur nean fr vatninu.
Svartrstur nkominn, og svo kran me sitt pra gjugg.
egar kvldroinn blandast vi morgunroann. Hvlk dr, sagi hann lgt.
Hringurinn maur, segir hn og rddin dkk snu: hva er hann nema skaut konunnar. Formi. veizt hvernig a er laginu. Legsklin ha? Og hafi teki hri saman hnt hnakkanum, augun rkkvu lukt til hlfs. Og engin gola bri str, n van raugulan kjlinn, sem var faldaur vert a aftan um mijan klfa.
Og san hl hn gurstundina dimmum tn niur moldina, og t blinn.



Blmleggur

Blmleggur sem gengur inn um enni fremsta manninum og t um hnakkann, og inn um enni eim nsta. En s fremsti hafi sjlfan blmbikarinn fyrir andlit, hvtan me gulri miju. Lng r gngu um borgina, kyrru kvldinu.
Flk. Og eitt langt blm.
R af flki. halarfu bundi saman af ralngu blmi, sem s fremst hlt upp brjsti snu einsog brothttum skildi. Og hinir hldu sr blmlegginn. Hgri hendi, lkt og handri. A fikra sig fram, einsog ormur. Flkormur.



Rsabla La Tse

all the music heard so deeply that it is not heard at all, but you are the music
T. S. Elliot: The Four Quartet

Hann fann vanga sinn yngjast handarjarkanum sem hristi mti holvangann, jaxlagmana, mean a hlfu visin rsablin titruu vi opinn gluggann af vingjarnlegri golu dagsins ti; en bikarinn var finn og dkkur, einsog hjarta svikinnar konu sem vaknar a morgni reytt. Hn st hj strum hraunsteini me smelltum bollum gluggakistunni. Blrauum og nibbttum me dkkt skaut svrtum skugga, tafliggjandi. Eitt bla dimmrautt a nlgast svart l ofan gljklddri Bkinni um veginn eftir La Tse, og spuri heiminn um eitthva; en hann var orinn of hraur fer sinni a fossbrninni.
Hver?
Heimurinn.
Ha heimurinn! Hvaa fossbrn?
Lttu ekki svona. veizt vel. Hva g meina.
Talau skrara. Vertu ekki me svona htlegar lkingar. Sem eru svo barnalegar samt.



Hefiru bara rtt t hndina

Hefiru bara rtt t hndina. Ef hefir bara rtt t hndina eftir mr.
sagir, mtt ekki horfa mig.
frstu a sna skubakkanum. urftir ekki nema a segja eitt or. Eitt einasta or. Koma vi mig. g bei eftir v. Hefiru bara teki hnd mna.
g kom vi hnd na, segir hann: hn var svo hr. Svo kld. g var hrddur um a frir a grta. g vildi ekki htta a. Vildiru ekki htta a! segir etta bara. g tri r ekki.
Triru mr ekki?
J. En hltur a skilja hva etta er, etta er svo vonlaust.
etta sltur mr. vilt engu frna.


        Forsan


        Stnurnar


        Hfundar


        Ntt efni


        Stina
        International


        skrift


        Ritstjrn


        Frttir


        Krkjur