Stna tmarit um bkmenntir og listir.


Fjrir ttir eftir Thor Vilhjlmsson


in undir trbr

Trbrin var mj og hvldi torfstllum og trppur upp a bum megin, og undir dundi in. Hn var sum hvtum kjl, og heyri fjarlga tnlist frast nr fami hans. Hann hafi teki utan um hana, og dregi hana a sr. Hn rtti honum hljandi munninn, og hn hafi opinn munninn til a hlja meira, og hann kyssti varir hennar tvisvar. Og hn sagi: Allt er egar rennt er; og vissi ekki hvort hann hefi egar kysst hana risvar, undir sng in. Og munnur hennar opnaist; og hn hl ekki meira, og koss eirra var langur og djpur. Og tungan svolti hrjf og l ung fyrir, unz lyftist og vafist um hans, og var svo bragljf og fegin, mean augu hennar stkkuu og dkknuu. Og hn l ung fami hans mean slin vngjaist og sveif.



Hltur fr seglunum

Dedicace

Ah milles flammes, au feu, la lumire
une ombre!
le soleil me suit
Jacqueline me prolonge.
Paul Eluard

Sj n andlit hennar. Nei hann s a reyndar ekki. N var bara grma. r plasti og lktist hugnanlega gifsi. Og svvira hve raunverulegt a sndist.
Me svart hri uppsett og virtist japanska vsu (minnti geishu, og steypt festu me of miklu lakki sem rgbatt a me sveipum snum og bylgjum en slttir speglandi fletir milli).
Andliti hvtt einsog marmari, og skuggi l yfir ara tmu augnatftina, sem vri af fuglabeinum ea msa.
Tmar tftir, tmar nasir, og munnurinn opinn vinstra megin og sndist sama svarta myrkur sem hitt. Stru hrbylgjurnar svrtu me gjrskuggum blm og hlsi slttu fltunum upp . Opi geimfarabningnum sndi myrkur og tm. Undir grmunni grunai hann andliti enn, kringluleitt. En kannski var ekkert undir grmunni .
Kemur ekki hltur fr v handan vi sundi, fr hvtu seglunum sem sigla inn himininn. Hvtur upp r blum sj kemur essi nrgengi hltur.
Inni vi gnina sem hrkklast undan ungum augum og glaumi rngum gtum. Inn skuggana hmi kvldsins sem taka a safnast gturnar sem gjsprungur, mean himinninn er enn bjartur blr og sklaus, en sl stendur lgt.
Rau kringla sem n er hgt a horfa , sem vagar lgt yfir blum fla. hsin vi hfnina og skipin bregur sterkum rsleitum bjarma og hnitar liti eirra. Hvtt verur stundum bleikt, stundum fjlubltt.
Og jafnvel brnin dkkna lka leikjum snum. Og senn vera stjrnur himni, og ljsin taka a teygja langar rkir t sjinn, sem skvampar vi skipsskrokkana og hafnarbakka, og lttar brur hnita vi staura sem standa upp r sjnum, og klettana hafnarmynninu.
Mean skuggar feramannanna kyrrast ljsi undir lukt og flast skuggann af landabrfinu, mean andlit eirra hminu vera forn, einsog af langri vku.
ntt br svo a fullur mni speglaist bum augum hennar, svo hann var snggvast hrddur. Hvers vegna? Var hann hrddur ? Vi hana? Vi sjlfan sig? Vi tungl eirra beggja? Heiminn? Heimsendi?
Hva?
A urfa einhvern tma og geta ekki komizt hj og geta ekki komizt undan v a urfa einhvern tma a htta a vera til.



Og ungi maurinn traktornum

Hn sat manum og tndi upp sig berin og hr hennar sem golan hreyfi bar na sem rann eftir dalnum og tni grna fyrir handan sem var sltt upp hlinn einsog breia yfir kalt hart land feranna; og ar k ungi maurinn drttarvlinni upp brekkuna og niur brekkuna aftur strum sveig; og hn sneri hnakkanum a bnum og skgarlundinum fyrir ofan binn og fjallinu ar fyrir handan me snum byggnu hamratrllum, og fossinum hvta sem bar stundum brarln egar fraus. Maurinn lagist baki og horfi hana tna berin, og egar hn tlai a lta ber upp hann fri hann sig undan, og vissi a eitthva hafi komi fyrir, en vildi ekki urfa a vita a, og hr hennar stt nam nstum snerta handarbak hans, og egar hann rtti hndina upp til a toga hana niur til sn htti hann vi a, og hlt hendinni lofti, og sveiflai henni ofurlti og hgt, og hugsai, ef hn lyti niur a mr og lti vel a mr nna myndi enginn sj. En hn horfi bara t blinn en las hug hans: Ekki hrna. sveitinni vita allir allt.



Strndin, og kji

Strndin. Opin fyrir hafinu essari varnarlausustu heimsins vk.
a hefur aldrei veri bi essum hsum, segir hn og tk rj fingur hans. Hann horfi t hafi. Fyrir innan var ln, og graslaust rif milli, mjtt sendi band me ara og angi og skeljum og moski.
vanrktu tninu voru nokkrar kindur sem gfu eim ekki gaum. Ekki lengur.
Kjinn var a stra enn. Gargi hans barst fr tanganum sem teygi sig t fr hrauninu sem tk vi ar sem tninu sleppti. Tanginn var grnn og lgur. Fremst yfir honum voru rr fuglar, mvar, og kjinn a stra eim. Golan bar stt ljst hr hennar fyrir augun, hann seildist til og greiddi fr ru auganu senn, og tafi sig annig fr v a horfa hvtan skaflinn vera af ldunni a brotna vkinni. Og horfi litina ru auga hennar senn. ar til a hann hugsai hann myndi geta s n ess a horfa. essir lifandi litir augum konu sem ann. Mr, segir hann hlji og horfi aftur t sjinn sem okan askjandi geri a litlu innhafi smheims sem grr bakkinn endai, og var eirra vesk: vous, lavouez. Hann hlt utan um hana um mitti hennar og lt fingurna n fram maga me lfana hvssu mjamarbeini, og hn tk su lokkana ljsu fingrum snum og teygi undir hku lkt og hn tlai a fara a fltta saman, ea binda undir kverk lkt og band sjhatti. Og andliti var sporaskja upp endann gullnum ramma me tvr hlfar verlgar sporskjur augnanna.
Gamli brinn a baki eim var hlfur hruninn. Hann hmdi arna kvosinni upp af vkinni me ekkert fyrir gluggum og frjlst fuglum og msum inn. Grasi x rennum burstum, rofi tveim stum, og glfi lagt fnu ykku teppi r kindasprum, essum fnu brnu klum og svrtum. Skammt fr var brujrnshs me hengils hurinni, og hlerar fyrir gluggum, og urmull af flugu.
Sju kjann, segir hann til a urfa ekki a horfa essi fgru augu a sem eftir vri dagsins. En hva litirnir voru sbreytilegir essum augum, tendruust og viku. Einu sinni voru au a vera litlaus, hugsai hann: nna ljma essi augu.
Enginn hefur s mig einsog , segir hn og gi ekki a kjanum: hefur s mig mestri angist, segir hn brosandi, nstum hljandi.


        Forsan


        Stnurnar


        Hfundar


        Ntt efni


        Stina
        International


        skrift


        Ritstjrn


        Frttir


        Krkjur