Stna tmarit um bkmenntir og listir.


Bogg og Habbakk III. The Healer eftir Thor Vilhjlmsson


hvtum hestum hleyptum vi upp blan himinbogann
og lkum a gylltum knttum;
vi hngum faxi myrkursins,
egar a steyptist gegnum undirdjpin;
eins og tunglsgeislar svfum vi bylgjum hafsins.
(Jhann Sigurjnsson: Sorg)

Ohh getur ekki mynda r hva hann var geslega
flottur, segir Bogg ar sem hn sat starandi augum eftir einhverju
sem hafi veri draumur kannski en a var augum hennar skugginn
af beittri sklm sem hafi veri reidd a draumnum og slmt
rinn. Hn tuggi kaft og tmltt mean pilturinn dundai vi a
skipta um ru og hann bar ktti og hn horfi eftir strokum hans
eins og spainn vri ngl kjassandi fingri sem breiddi ktti
klstugt og ljst eftir falsinu.
hva g er fegin a vera komin hinga, segir hn og greiddi
fingrum blsna lokka sem fjargviruust vi birtuna hverfula a
utan, og hfu veri styttir morgun svo fingrum htti vi a fara
lengra um a sem hafi veri teki af.
etta var erfitt egar vi vorum rjr saman einu herbergi fr
mranefndinni r vru gtar og okkur kom vel saman. Vi vorum
rjr allar ungar og hlunnfarnar, plataar.
Ein sautjn ra me barn, nnur enn yngri. Og svo g me eins og
hlfs rs barn, og var tvtug. a er langt san, svo hefur svo
margt gerzt, segir hn, og kveikti sr sgarettu og hafi
munnviki smu megin og tyggigmmi.
Og horfi ennan stlta unga mann reisa upp runa af borfletinum
og fra t slbekkinn, og mta falsi sem bei a taka vi, og
skla gagnstt fyrir verldinni ti me skri og hrpum af
blaplaninu.
Og mean hann setur gleri milli hennar og heimsins ti segir hn
honum sguna af heilunarvintri snu, og entist t kaffi og
smjrkkuna r bakarinu, og henni rjr sgarettur vibt, og
reykurinn sveif um au, og fr fyrst blgrum taumum upp me hri
hennar dkku og lk sveigum um lokkana blsnu steyptar krullur,
og gegnum hrlokkana sem ekki voru lengur og slddust fyrir augu
hennar nrverulaus sveimi.
Lka eins og reykurinn sem ttist eftir v sem ofar stti og svam
um ljsi yfir borinu egar var ori rokki ng til a tendra a
og a sat gulleitt blrri skl sem var hvolft yfir me fjarska
einsog saga sem blhattar fyrir og mist leysist ea ttist.
, og etta var framarlega sgunni og lnai samblinu hinna
riggja meyja sem of snemma voru mur a bera saman hagi sna mean
r hstuu brnin ea skiptu um bleyjur, buu eim og sinntu
af elisvizku og tilsagnarlaust, og stu og drukku kaffi og reyktu,
og reyktu einsog til a fela sig og umkomuleysi sitt.
, eitthva var hn angurvr og miur sn.
a dugi ekki svo hn fr heilun hj amerskum manni me svo
undarleg augu einsog hann horfi gegnum allt n fyrirhafnar og
vri ekki a leita a neinu. Og horfi augun manni n ess a
horfa og leysti mann upp; og heilunin tkst svo vel a heil var
hn, heilli en fyrr. v ntt lf x kvii hennar stainn fyrir manninn
sem jk svona vi hana af sjlfum
sr og mest af henni sjlfri af v a hann var horfinn haga
sna heima Amerku. Og egar barni var ftt vantai eitthva
upp a hn vri lengur heilsteypt.
Og hn lagi af sta; og vissi varla hvar hans var a leita svo
vlendum rkjum sem USA; lagi af sta a leita sns stmanns og
heilara, og fr va og spuri hvarvetna ar sem hn kom; og sat
essum bssum um ntur og um daga; og svo frnn var hann a hn gat
me nkvmum lsingum sem stin magnai smstum atrium spurt
hann uppi. Og hafi va borizt og gist borgir og sveitir og
orp, og tnlistarhtir undir berum himni mannhafi; og kemur n
einsog firildi me framlengdu lfi flgrandi me sbreyttum litum
eftir umhverfi hverfi; og ar var lstur undir tjaldhimni, og
ltt heflu bor og baklausir stuttbekkir klambrair saman, og
talar lauslega um erindi sn vi ennan heim, arna.
Er ekki einhver sem fannst hann kannast vi barnsfurinn
af fjlgri lsingu eftir v sem ljsfurur ttu undir
tfra hins nststadda einstkum atrium a tmdum lkollum og
aukinn sorta ntur utan vi vbnd veitinga og staarljs, efld af
rem logandi kertastubbum og brennandi brf skubakka, og
eldsglir tbrunnu bli.
J, hann, ef a er s, gu rija hsi arna fr. Og gekk hn
n anga vegm, og svolti reikul spori langt a komin
vegmey, og ar inn.
Maur l glfi auri stofu, og horfi hlfbrostnum augum upp
loft og velti hfinu me hnakkann beru glfi moldugu, hlfdauur
af sulti. Og var hinn mikli heilunarmeistari, draummaur hennar. Og
dularfullu augun sem loga hafi undan, au voru orin dauf og alveg
a fjara t, eimdi eftir af glum, ea var a bara minning a
visna.
arna stendur hn rstunum. tt hn bri kennsl manninn kom hn
ekki hri essu saman vi ann sem fyrr hafi komi til a gera
hana ttta alla heila, koma henni saman me snum htti. Hn hafi
leita a honum annars staar og s hann fyrir sr hallarslum,
ea rjri me arma og ftur krosslaga og hringeld runnum
umhverfis ar sem vatn lk utan vi svo brust ekki neistar af
eynni skginn svo heimurinn brynni ar allur og aan; og sti ar
gulli fengsins af fyrirtki hans sem hann hafi tala lkt og tregt vri
a ra slkt a sti me blma um Bandarkin va svo rtnuu sjir
hvarvetna blstum ess um Bandarkin ll, af fjrmunum sem steymdu
inn heitagjfum og akkltisvsunarselum.
Snarklnuu vi sn kynni sem hn hafi nrt og rkta einhlia,
reyndi ekki til ess a vekja mannrst essa.
Hafi sig heim til a vitja barnsins sem hn tti ein heimsenda og
hins sem hn tti eftir a kynnast v a hn var of ung egar a
kom strulaust heiminn. Og nefndi aldrei framar tfrarann
mikla n veldi Heilunar h/f fyrir vestan.

II
Reykhringir rsa einsog vvar grur vildu setjast hr hennar,
en sknuu festu styttum lokkunum. Teygust og slitnuu og sttu
upp rastirnar um blu hjlmeyna yfir ljsfossinum og streymdu
ar og rastirnar fust unz r hurfu kfi uppi undir lofti.
Augnar hennar var einsog essi reykur og hn tk lkt og lei
leislu litla fjur af borbrninni sem hafi hirt af
gagnstttinni fyrir framan hsi samt gulnandi reyniberjaklasa og
fr me fjrina njan hring af reyk og sleit hann og bandai svo
reyktrefjarnar og raskai frekari reykgrum, unz hn bar essa
gru og svrtu fjur a nefi snu einsog a mta vi, og fjrin
var jafnlng v, essu granna og beina nefi, ea var hn kannski
a hugsa um a tlga hana odd og fara a skr annl sinnar
ferar? Kannski me bli r . Og fanirnar hreyfust vi
andardrtt hennar sem rvaist undir ljskeilunni sem streymdi
reykinn einsog til a tta hann krnu svo henni gti fundizt
hn vera strndu prinsessa skeri.
San st hn upp einsog einhver kallai n ess a heyrast, og fr
t a glugga hj nju runni, opnai svo r andi hennar ni kannski
vnglaust t til dimmblnandi skja sem dreif fyrir.
Og rkust um eggjar fjallanna handan vi flann, og tku aan
stykki str; en leifu hstu eggjum einsog skerjum og flesjum sem
bar vi bleikt loft hi nsta eftir sokkna sl.
Og hn hlt fjrinni smu fr flnum fugli t goluna sem togai
hana vegum kvldsins, bri hana alla, svo sleppti hn
fjrinni. Hn hvarf t blinn augabragi, tt a trjnum ar
sem vindurinn var farinn a tna laufblin af greinunum.
Og n er hjlhsasamflagi a baki. Ef kalla m samflag essa
samanstejun flks sem rekst anga r msum ttum me hjl undir
hsum snum.
Nttin ltur okkur sigla me skvamphlj fr hjlbrunum sem snast
og snast grunnsvi regnsins svrtu malbikinu, ea fruss sem
dregur r hrotunum ea vefur r eilfarbl sem er ekki dauinn
heldur tmaleysi, eitthvert hl tma heimsins ea undanfri.


        Forsan


        Stnurnar


        Hfundar


        Ntt efni


        Stina
        International


        skrift


        Ritstjrn


        Frttir


        Krkjur